Trabajos de interior
Egilea:
Espe López
Zuzendaritza:
Espe López
Aktorea:
Patricia Franco
Musika:
Juan Zulaika
Eszenografia eta panpinak:
Itsaso Azkarate
Argia eta soinua:
Aitor Etxebarria
Publikoa:
Helduentzat
Iraupena:
75′
Sinopsia
Benetan nihilista den emakume bat, kabestruekin bizi dela konturatzen da, hamster gurpil batetan bezala. Alferkeri existentzialaren erruz aberetuta dagoela, mundu anitz, urduri, kaotiko eta zehaztugabe batean bizi dela.
Berea zentzurik gabeko existentzia dela, estua eta estresatua.
Hala, lanari ekiten dio: plastikoak eta kanaberak erabiliz instalazioak egiten ditu, bere eskeletoarekin mintzatzen da, bere aldartea eta bere kanpoko itxura uztartzen saiatzen da; pozik jartzen da, funky, konspiranoika eta patafisika…
Gogaitasun existentziala bilaketa motore gisa hartuta, bizitzearen funtsezko ariketa denak emanda esploratu nahi du.
Kritika
Toni Rumbau
TOPICeko antzokian Behibi ‘s konpainiako Patricia Francoren emanaldiak harritu eta poztu egin zuen, izenburuko hitzekin hitzez hitz defini genezakeen ezohiko obra batekin, “Trabajos de interior”: auto-behaketa ariketa bikaina, edo garenaren eta “ateak barrurako” egiten dugunaren barne-begirada batere atsegina.
Introspekzio- eta bikoizketa-lana, aktore titiriteroak umore kritiko nabarmeneko erregistro batetik egiten duena, sarkasmotik burla gupidagabera doana, bizitzaren eta pertsonen alde ilunak ateratzea atsegin duen begirada zeiharra, munduari eta bere buruari barre egiten dakiena.
Patricia Francok, mugimendu espontaneo eta deskonplexuagatik berezko graziaz horniturik, txotxongilo-lezio sotil eta sakona eman zigun bere pertsonaiaren bikoizketaren bidez, ikuspegi desberdin eta aldakorretatik, panpinarekin eta gabe, egiten duena.
Akatsik gabea da lanaren edukiaren simetria, bizitzaren ikuskera negatibo horretan oinarritua, eta ez bokazioz, baizik eta biziraupenaren beharrez iristen da horretara: antzezlea mundu post-atomikoaren amaierako txotxongilo bihurtutako obra hasten da, eta Munduaren Amaierako hondartzaren aurrean bere maskarak biluztuta amaitzen da, hondatuta dagoen mundu bat ikusten baita, non egin daitekeen gauza bakarra izan zenaren eta ez denaren hondakinak bilatzea baita.
Aktoreak etengabeko transformismoarekin liluratzen gaitu, eta bizitza garaikidearen alderdi anitzak eta bere absurdoak erakusten dizkigu.
Ikuskizunaren bigarren emanaldia, Bergarako Jaialdian estreinatu ondoren, Itsaso Azkarateren “Taun Taun” Teatroaren errealizazio plastikoarekin eta Espe López, Legaleon T eta L ‘Alakranen zuzendaritzarekin, komizitate hilgarriena auto-behaketa kritikoko begirada sakon batekin konbinatzea lortzen du, zeinak gu guztiok pertsonaiaren eta bere aurpegi eta burutazio zentzugabeen ispiluan erretratatzen gaituen.
Galeria
